zondag 5 juli

r

De nacht dreigde dus traumatisch te gaan verlopen, omdat Rascha niet anders deed dan jammeren in de gesloten bench...ik was naar. bed gegaan en Wim zou beneden in de kamer afwisselend op zijn "elektrische" stoel en twee matrasjes op de grond, gaan slapen. Na een kwartier kwam W boven en sprak de volgende woorden: " ik vraag je toestemming om de benchdeur open te doen" , zo wanhopig klonk dat " ik kan er niet meer tegen"... (Heel stiekem hoopte ik dat hij bdoelde dat hij niet meer tegen de hond kan, maar nee, hij bedoelde de gesloten bench....). Dus de deur ging open, Rascha mocht los in de keuken en Wim kwam boven slapen, en dat ging tot ongeveer half zes. Toen stond hij op en werd enthousiast begroet door de baby, en even later liep hij door het zeer ochtendlijke Velp. De keuken was ook niet zó ondergepoept als gisteren, eigenlijk vrij schoon gebleven zelfs.

Ik had ondanks die halve pil ook niet zo'n goeie nacht:  zorgen en ook een beetje woede over wat we onself aangedaan hebben, of zelfs wat Wim ons heeft aangedaan.

Maar goed, in de ochtend, ondanks te weinig slaap lijkt alles weer anders en deze morgen verlliep goed. Ik werkte in de voortuin aan het pad: knipte uitgebloeide geraniums weg en veegde alles op, ook veel rommel dat bij zulk droog weer uit de dakgoot komt gewaaid bij mensen, die hun goten niet zo vaak leeghalen. Op een gegeven moment ontwaarde ik Pollux nabij onze oprit, en ik ging naar hem toe en zo kon je mij even later op de grond zien zitten met Pollux op schoot. Ik lokte hem met brokjes zelfs het huis in, in de serre....We hebben twee afzonderlijke ruimtes, en zo lang het zulk warm weer is, zitten wij buiten met Rascha ( niet op het nieuwe plaatsje, maar achter de keuken), en de twee keukendeuren zijn dicht.

Het is gewoon een kleine baby, die als een ongeleid projektiel kan rondlopen en happen, alles aan pakt, meesleept, heel druk, en dan ineens baf! valt ze in slaap. Heerlijk is dat.

En probeer maar. eens het straatje te vegen met haar in de buurt: dat lukt je niet!