toen Wim het onderwerp "hond" aansneed, stond mijn wereld op zijn kop en ik reageerde, to say the least, negatief. Nee, natuurlijk nemen wij geen hond meer; het is ongeveer het allerlaatste waar mijn wens naar uit gaat !
En zo was een conflict geboren, want het was nu juist waar Wim ' s wens al tijden naar uitgaat.... Ik zei vaak: " als ik zeg dat ik wel een hond wil, hebben we morgen een hond", maar eerlijk. gezegd was dat een soort standaardgrap van mij...want ik had nooit vermoed dat het hebben van een hond ooit echt aan de orde zou komen.
Wilma Kroon van Domus Corona, die Wim kent van bridge en die Wim altijd op de hoogte houdt van het wel en wee van haar kennel, liet hem een week of vier geleden een foto zien van haar nest jawel, Leonbergers, dat op 1 mei geboren was. Wim ging kijken ( zonder dat ik dit wist ...: ik zat nietsvermoedend in de trein om mijn fagot voor onderhoud naar Wormerveer te brengen) en was verkocht. Het argument dat je met vakanties, lange en/of korte, die hond naar een pension zou mieten brengen , werd weerlegd, want de hond kan altijd terug logeren bij Wilma.
Ik kan wel zeggen dat ik uitermate geschokt was, want ik had (en heb) geen echte argumenten nodig om geen hond te willen : ik wíl gewoon geen hond meer, ik heb een uiterst prettig en aardig vol leven, en ik heb daarin geen plaats meer voor een hond. We hebben er drie gehad, em dat is genoeg. Punt uit. Maar ja, de sfeer in huis werd er niet leuker op: Wim gedroeg zich als een verslagen hond, stil en teruggetrokken. En als ik vroeg wat er was kreeg ik antwoorden als: " je bent een nieuwe Els, die geen avontuur meer wil, alles moet nu volgens regeltjes, je gaat hiermee wel erg op je moeder lijken, je wilt me gewoon oud praten, en dat soort van onaangename dingen. En toen duidelijk werd dat Wilma in een soort contract zou zetten dat, mocht er iets met één van ons gebeuren, de hond ook altijd terugkan naar haar, dat zij min of meer mede-eigenaar blijft, had ik geen weerwoord meer, en na een paar moeilijke nachten heb ik tegen Wim gezegd dat hij het zelf moet weten, dat ik niet meer zou protesteren, maar dat het ZIJN hond zou zijn, dat ik er niks mee ga doen , niet met het eten geven, niet met het borstelen en niet met het uitlaten...
Zijn reactie, zo verheugd en blij, deed me beseffen dat ik het goede heb gedaan. Dus Wim is er echt over gaan nadenken : we heb en drie mensen en huizen bezocht waar een Leonberger woont: bij twee adressen hadden ze ook nog een kat, .en na nog een dag en nog meer overleg met Wilma, is de kogel door de kerk gevlogen, en is beslist dat wij een tehuis gaan bieden aan de enige teef uit het nest, en " we noemen haar Rascha"
Geen opmerkingen:
Een reactie posten