Tot nutoewas het steeds mooi weer, en Rascha was voornamelijk buiten. Vandaag voor het eerst is het regenachtig en leven we meer binnen.Wim maakt erg korte nachten en wordt daardoor te moe. Dus rust hij na de lunch een uurtje, totnutoe in de tuin in z'n luie (maasage)stoel, en ik ga even op bed liggen.We moeten wel gezond blijven!
Ik ben eergisteren begonnen met serieus studeren voor de KMC, boven, en dat gaat prima, al klinkt het daarniet bepaald goed. Ikheb m'n spulletjes allemaal bij elkaar en ik kan alles laten ligen en heb ok het gevoel dat ik niemand stoor. Verder hebben we de garage een beetje opgeruimd, en een korlkastje gekocht voor op de werkbank, waar Wim nu de spullen voor Rascha kan bewaren. En hij maakt het eten ook klaar in de garage; vind ik wel zo fris. Dus we boeken al vooruitgang. Denken nu over hoe de tuin af te schermen en een stuk te omheinen voor de hond. Wim vindt het nu ook goed om dat niet zelf te widllen doen, maar het over te laten aan een vakman. We willen ook eigenlijk een poort. Misschien kunnen we dan ook meteen een prieel laten timmeren..... We willen dit en we willen dat, alles pure luxe en dit gezien tegen alle gebeurtenissen in de wereld lokkt dat soms heel vreemd. Dat komt soms bij mij op....
Bij het overlezen merk ik dat ik Wim 's korte nachten vermeld, en dat is omdat dat zo bij zonder is: hij is een gezonde slaper.
Dat mijn nachten kort zijn, en eigenlijk altijd zijn, is niet vermeldenswaard kennelijk. Ik ben er aardig aan gewend, maar deze week was het bij mij natuurlijk ook knudde, en ik heb iets vaker mijn toevlucht genomen tot een half pilletje dan ik eigenlijk wil. Dit allemaal terzijde , want het gaat niet over Rascha!
En nu, het is weer een paar uur kater, besef ik ten volle, dat deze situatie dus nooit meer weggaat, dat we altijd met " de hond " rekening moeten houden, nooit gewoon even weg gaan, allebei tegelijk, zonder nadenken...zou Wim dat niet zo voelen? Gisteren belde Pleuntje op, heel aardig vond ik dat, om es te vragen hoe het met de hond ging....
En vandaag vertelde ik het aan mevrouw Wybenga, en die was laaiend enthousiast; Wim moest maar eens langs komen met het beest, ze was gek op honden ,en ze sprak de woorden: het klinkt misschien gek, maar misschien is dit wel een soort verjongingskuur voor jullie! En ze vertelde allerlei verhalen over de verschillende honden die ze gehad hadden, haar hele leven lang.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten