donderdag

Het was nordicwalking dag voor mij, en ik zag dat het net droog kon.En dat was zo. Goed om te blijven doen, vooral nu de ochtendgymnastiek er bij inschiet.. Was dus wel lekker; het is prachtig buiten en we liepen niet over drassige paden, dat scheelde ook.
Vanmiddag ging ik niet rusten, Wim wel. Ik heb gestudeerd en vond dat best flink van mezelf. Daarna, toen we thee dronken, kwam Carolien op kraambezoek, nam een speeltje mee ook, heel schattig.
Ze was stomverbaasd over de " verbouwing" hier. De kale kamer, de afgezette tuin, en ws de rotsooi overal...
Na het eten werd ik enorm moe, verschrikkelijk moe, en ik zag het ook even absoluut niet meer zitten. Dat zal nog wel vaker voorkomen. Wim wordt ook erg moe, vrnl door de korte nachte. 6 uur op, dat is ook niet normaal voor ons! Ik blijf dan nog wel liggen, maar slapen doe ik ook niet veel.
Na het eten liep Wim een Biljoentje: hij moet ook blijven wandelen, want van die kleine stukjes boijf je niet in training. Rascha had net een vreselijk bijtperiode, en ik had er schoon genoeg van,,,,,

Het zal allemaal wel beter worden. Het is nu bijna 10 uur, en ik houd het voor gezoen. Arme Wim, hij kan echt nog niet naar bed. 😫

woensdag 8 juli

En nu is het alweer woensdag en raken we al een beetje, echt een beetje, gewend aan onze nieuwe leefsituatie. Alles is anders, niets meer hetzelfde.

Tot nutoewas het steeds mooi weer, en Rascha was voornamelijk buiten. Vandaag voor het eerst is het regenachtig en leven we meer binnen.Wim maakt erg korte nachten en wordt daardoor te moe. Dus rust hij na de lunch een uurtje, totnutoe in de tuin in z'n luie (maasage)stoel, en ik ga even op bed liggen.We moeten wel gezond blijven!

Ik ben eergisteren begonnen met serieus studeren voor de KMC, boven, en dat gaat prima, al klinkt het daarniet bepaald goed. Ikheb m'n spulletjes allemaal bij elkaar en ik kan alles laten ligen en heb ok het gevoel dat ik niemand stoor. Verder hebben we de garage een beetje opgeruimd, en een korlkastje gekocht voor op de werkbank, waar Wim nu de spullen voor Rascha kan bewaren. En hij maakt het eten ook klaar in de garage; vind ik wel zo fris. Dus we boeken al vooruitgang. Denken nu over hoe de tuin af te schermen en een stuk te omheinen voor de hond. Wim vindt het nu ook goed om dat niet zelf te widllen doen, maar het over te laten aan een vakman. We willen ook eigenlijk een poort. Misschien kunnen we dan ook meteen een prieel laten timmeren..... We willen dit en we willen dat, alles pure luxe en dit gezien tegen alle gebeurtenissen in de wereld lokkt dat soms heel vreemd. Dat komt soms bij mij op....

 Bij het overlezen merk ik dat ik Wim 's korte nachten vermeld, en dat is omdat dat zo bij zonder is: hij is een gezonde slaper.

Dat mijn nachten kort zijn, en eigenlijk altijd zijn, is niet vermeldenswaard kennelijk. Ik ben er aardig aan gewend, maar deze week was het bij mij natuurlijk ook knudde, en ik heb iets vaker mijn toevlucht genomen tot een half pilletje dan ik eigenlijk wil. Dit allemaal terzijde , want het gaat niet over Rascha!

En nu, het is weer een paar uur kater, besef ik ten volle, dat deze situatie dus nooit meer weggaat, dat we altijd met " de hond " rekening moeten houden, nooit gewoon even weg gaan, allebei tegelijk, zonder nadenken...zou Wim dat niet zo voelen? Gisteren belde Pleuntje op, heel aardig vond ik dat, om es te vragen hoe het met de hond ging....

En vandaag vertelde ik het aan mevrouw Wybenga, en die was laaiend enthousiast; Wim moest maar eens langs komen met het beest, ze was gek op honden ,en ze sprak de woorden: het klinkt misschien gek, maar misschien is dit wel een soort verjongingskuur voor jullie! En ze vertelde allerlei verhalen over de verschillende honden die ze gehad hadden, haar hele leven lang. 

zondag 5 juli

r

De nacht dreigde dus traumatisch te gaan verlopen, omdat Rascha niet anders deed dan jammeren in de gesloten bench...ik was naar. bed gegaan en Wim zou beneden in de kamer afwisselend op zijn "elektrische" stoel en twee matrasjes op de grond, gaan slapen. Na een kwartier kwam W boven en sprak de volgende woorden: " ik vraag je toestemming om de benchdeur open te doen" , zo wanhopig klonk dat " ik kan er niet meer tegen"... (Heel stiekem hoopte ik dat hij bdoelde dat hij niet meer tegen de hond kan, maar nee, hij bedoelde de gesloten bench....). Dus de deur ging open, Rascha mocht los in de keuken en Wim kwam boven slapen, en dat ging tot ongeveer half zes. Toen stond hij op en werd enthousiast begroet door de baby, en even later liep hij door het zeer ochtendlijke Velp. De keuken was ook niet zó ondergepoept als gisteren, eigenlijk vrij schoon gebleven zelfs.

Ik had ondanks die halve pil ook niet zo'n goeie nacht:  zorgen en ook een beetje woede over wat we onself aangedaan hebben, of zelfs wat Wim ons heeft aangedaan.

Maar goed, in de ochtend, ondanks te weinig slaap lijkt alles weer anders en deze morgen verlliep goed. Ik werkte in de voortuin aan het pad: knipte uitgebloeide geraniums weg en veegde alles op, ook veel rommel dat bij zulk droog weer uit de dakgoot komt gewaaid bij mensen, die hun goten niet zo vaak leeghalen. Op een gegeven moment ontwaarde ik Pollux nabij onze oprit, en ik ging naar hem toe en zo kon je mij even later op de grond zien zitten met Pollux op schoot. Ik lokte hem met brokjes zelfs het huis in, in de serre....We hebben twee afzonderlijke ruimtes, en zo lang het zulk warm weer is, zitten wij buiten met Rascha ( niet op het nieuwe plaatsje, maar achter de keuken), en de twee keukendeuren zijn dicht.

Het is gewoon een kleine baby, die als een ongeleid projektiel kan rondlopen en happen, alles aan pakt, meesleept, heel druk, en dan ineens baf! valt ze in slaap. Heerlijk is dat.

En probeer maar. eens het straatje te vegen met haar in de buurt: dat lukt je niet!

zaterdag 4 juli

Heet , heel heet. Afschuwelijk heet.

Rascha had de keuken ondergepoept en wim stond met papiertjes en doekjes... ze had ook veel gehuild vannacht. ik had de toevlucht tot een halve slaappil genomen.

Ik deed nog wel even wat boodschappen voor het zo warm werd.

vanmiddag kon ik even ontsnappen aan de chaos hier omdat ik een Beethovensextet moest repeteren in Voorst, in de aardig koele kerk. Het leven leek even heel gewoon, wat heerlijk was.

Thuis vond ik Wim in een hoekje in de schaduw, sproeier aan, Rascha dan weer in een bak met water, dan weer onder de sproeier, en even later in m'n bloempotten duikend, of een gat gravend in de tuin, dan daar in liggen, om maar een koele plek te hebben. Met zo,n dikke wollen vacht zal het niet meevallen. Ze is ondernemend en nieuwsgierig, maar weinig geinteresseerd in eten. Dat is vervelend, want er zijn dan steeds resten, en het laatste dat ik wil is dat stinkende goedje in de koelkast.

Ik word er behoorlijk somber van, en ik weet dat dat negatief is, maar ik kan er slecht tegen. Het ergste is dat ze overal in bijt en wel vooral in m'n benen, voeten, en broek. Maar natuurlijk ook in de tuinslang...

Ik constateer dat Wim dit echt niet aankan, en ik zeker niet. Het verschil is dat ik dat in had geschat en hij niet. 

misschien is het morgen beter allemaal, vooral als die afschuwelijke hitte over is....

eerste dag. heet en uiterst druk en vermoeiend

1 juli......aan het eind van de eerste dag kan ik constateren dat het een grote puinzooi is in de keuken en kamer, dat Rascha bepaald nog niet zindelijk is, en dat we onze handen vol krijgen aan de voeding alleen al. Herman en Anne waren er en dat was leuk ook voor Rascha want er werd flink 

 

welkom Rascha

rascha

de grote vraag die ons de laatste vier weken bezig houdt; nemen wij nog weer een hond?

toen Wim het onderwerp "hond" aansneed, stond mijn wereld op zijn kop en ik reageerde, to say the least, negatief. Nee, natuurlijk nemen wij geen hond meer; het is ongeveer het allerlaatste waar mijn wens naar uit gaat !
En zo was een conflict geboren, want het was nu juist waar Wim ' s wens al tijden naar uitgaat.... Ik zei vaak: " als ik zeg dat ik wel een hond wil, hebben we morgen een hond", maar eerlijk. gezegd was dat een soort standaardgrap van mij...want ik had nooit vermoed dat het hebben van een hond ooit echt aan de orde zou komen.
Wilma Kroon van Domus Corona, die Wim kent van bridge en die Wim altijd op de hoogte houdt van het wel en wee van haar kennel, liet hem een week of vier geleden een foto zien van haar nest jawel, Leonbergers, dat op 1 mei geboren was. Wim ging kijken ( zonder dat ik dit wist ...: ik zat nietsvermoedend in de trein om mijn fagot voor onderhoud naar Wormerveer te brengen) en was verkocht. Het argument dat je met vakanties, lange en/of korte, die hond naar een pension zou mieten brengen , werd weerlegd, want de hond kan altijd terug logeren bij Wilma.
Ik kan wel zeggen dat ik uitermate geschokt was, want ik had (en heb) geen echte argumenten nodig om geen hond te willen : ik wíl gewoon geen hond meer, ik heb een uiterst prettig en aardig vol leven, en ik heb daarin geen plaats meer voor een hond. We hebben er drie gehad,  em dat is genoeg. Punt uit. Maar ja, de sfeer in huis werd er niet leuker op:  Wim gedroeg zich als een verslagen hond, stil en teruggetrokken. En als ik vroeg wat er was kreeg ik antwoorden als: " je bent een nieuwe Els, die geen avontuur meer wil, alles moet nu volgens regeltjes, je gaat hiermee wel erg op je moeder lijken, je wilt me gewoon oud praten, en dat soort van onaangename dingen. En toen duidelijk werd dat Wilma in een soort contract zou zetten dat, mocht er iets met één van ons gebeuren, de hond ook altijd terugkan naar haar, dat zij min of meer mede-eigenaar blijft, had ik geen weerwoord meer, en na een paar moeilijke nachten heb ik tegen Wim gezegd dat hij het zelf moet weten, dat ik niet meer zou protesteren, maar dat het ZIJN hond zou zijn, dat ik er niks mee ga doen , niet met het eten geven, niet met het borstelen en niet met het uitlaten...
Zijn reactie, zo verheugd en blij, deed me beseffen dat ik het goede heb gedaan. Dus Wim is er echt over gaan nadenken : we heb en drie mensen en huizen bezocht waar een Leonberger woont: bij twee adressen hadden ze ook nog een kat,  .en na nog een dag en nog meer overleg met Wilma, is de kogel door de kerk gevlogen, en is beslist dat wij een tehuis gaan bieden aan de enige teef uit het nest, en " we noemen haar Rascha"